بیهوده غمگینیم....

آدمیزاد گویا میل شدیدی به غمگین بودن دارد...این آدم امروز را به خوبی میشناسیم و خود نیز همان گونه ایم...از گوشه و کنار میشنویم که فلانی زندگی خوبی دارد ولی وقتی با ایشان رو به رو میشویم از هر ده حرفی که میزند هشت تای آن منفی یک حرف خنثی و یک حرف باقی مانده لاجرم مثبت است که آنهم با لبخندی تصنعی بر گوشه ی لب زایل میشود

به خودم نگاهی می اندازم...و نیز به وضع زندگی ام...و به اینکه چیز ناراحت کننده ای وجود ندارد...مشتی کتاب و دفتر در اطرافم پراکنده اند...باید بخوانم شان...تا بروم بالا...تنها همین!

نه گرسنه کنار خیابان مانده ام و نه خانه ام را در آتش سوزی از دست دادم...و نه حتی وای فای خانه مان قطع شده...

صبح تا به شب که مشغول تلاش کردن هستم تا بتوانم وضعیت را تغیر دهم دلیلی برای ناراحت بودن نمی یابم...

گاه به مانند دیوانه ها میگردیم دنبال دلیلی برای ناراحتی...گویا مریضیم!

گویا دلمان درد میکند...انگار حال میکنیم که حال خوب خود را به گونه ای خراب کنیم...شاید دلمان کمی ترحم میخواهد...شاید پیش خود میگوییم شاد بودن گناه است و شاید هم بعضی هایمان غمگین و درمانده بودن را با کلاس تر از خندیدن و شاداب بودن و سر زنده بودن می دانیم....پروفایل هایمان سیاهند...مدام می نالیم...واقعا چرا؟

یک احتمال دیگر اینکه شاید میترسیم انگشت نما شویم چون لبخند میزنیم چون میترسیم بهمان بگویند اسکل! من به شخصه این انگشت نما شدن و ایضاً اسکل خوانده شدن را به همرنگ جماعت الکی ناراحت بودن ترجیح میدهم...

عبوس هستیم...در خیابان که راه میرویم به یکدیگر به چشم دشمن می نگریم...در حالیکه همدیگر را حتی یکبار هم ندیده ایم...

لابد میخواهیم با ناراحت و عصبی جلوه دادن خود به بقیه بگوییم که چقدر مقاوم هستیم و با این مقاومت توانسته ایم تمام مشکلات را شکست دهیم...شاید دلمان تمجید میخواهد!

احتمالا این اپیدمی مریض گونه در باور هایی که اولیا و بعضا معلمان در ذهنمان بنیان نهاده اند ریشه دارد

نخند پسر! مودب و ساکن بشین...بچه ی خوب که گاه و بی گاه نیشش را باز نمیکند...جدی باش...وقتی در خیابان راه میروی سرتو بنداز پایین و الی آخر...

چرا و به چه دلیل ما انسان های امروز اینگونه دپرس هستیم؟ خواننده محترم شما یک دلیل بیاور من هزاران دلیل برای شکر گزاری به شما نشان خواهم داد...!

شاید زیاده خواهیم...

هر چه که هست جالب نیست که من بخواهم در شرایط ایده آل زندگی غمگین باشم...اگر بخواهم شاد باشم باید به آرزو هایم برسم و برای رسیدن به آنها تلاش بسیار لازم است و اگر حال تلاش کردن برای رسیدن به آرزو هایم را ندارم پس باید به همین زندگی معمولی بسنده کنم و هیچ نگویم

در هر حال دلیلی برای ناراحتی نمی یابم

#حرف_حساب

{برای خویشتن ِ خویش}

_______________√√√√_______×××××_______^^^^^ــــــــــــــــــــــ→←↓↑

دوستتون دارم عزیزای دللللللل

ناراحتی های این روز های ما کاذب هستن...مشکلی هم اگر هست کوتاه و گذراست...سعی کنید یکم از بار های اضافی رو دوشتون بکاهید تا سریع تر رو به جلو حرکت کنید

این متن خطاب به شخص خاصی نبود...راستشو بخوایید من باید هر چند وقت یکبار بنویسم از چیز هایی که ذهنم رو به خودش مشغول کرده

ارادتمند همگی

فــــرشـــاد

و صبح....And moing...