من و دانه های تلاشم

از هر ده تا دونه سیبی که تو میکاری شاید تنها یکی دو تاش رشد کنه و تبدیل به درخت سیب بشه...این یه اصل ثابت شده اس...این قانون طبیعته

وقتی طبیعت با دانه های بذر اینجور رفتار میکنه یه درس بزرگ توش هست:

واسه موفق شدن باید بیشتر از یکبار تلاش کرد

کلا اگه با همون بار اول موفق میشدیم دیگه موفقیت لذتی نداشت و اصن اسمش موفقیت نبود

من صبورم...من سکوت میکنم مطمئنم مطمئنم مطمئنم بالاخره یک روز دانه های موفقیت من سبز میشن...درخت تنومندی میشن که من میشینم زیر سایه اش و ازونجا واسه بقیه دست تکون میدم

مخصوصا اونایی که میگفتن نمیتونی فرشاد!

البته اینا چیزایی هست که دو سه ماهه بهش رسیدم و گرنه قبلا خیلی زود رنج تر از الانم بودم

من سعی میکنم!

حالا اگه از هر 100 تا تلاش روزانه ام تنها یکیش به ثمر بشینه واسم کافیه

چرت و پرت هم زیاد میشنوم اینروزا....چند تا از اظهار فضله های اطرافیان رو در زیر مشاهده میکنید:

نمیتونیااا...

دیر شده فرشاد

کاش میرفتی عمران یا حقوق دانشگاه آزاد(آخرشم یه راننده تاکسی مثل من میشی...خوبه که...)

کاش میرفتی سربازی

زیست شناسی پیام نور دورغوز آباد هم بد نبودا

فرشاد چیکار کردی؟

ینی واقعا دارم میگم انقدر این حرفا واسم عادیه اگه یه روز نشنوم نمیشه...من شعارم اینه توی زندگی

به خودم میگم فرشاد تو دو راه بیشتر نداری

یا به قول همونا که میگن برو یه رشته دیگه یا برو سربازی برو و گند بزن به سرنوشتت

یا ایستادگی کن سرکوفت بشنو بیخوابی بکش تفریح نداشته باش زحمت بکش و نهایتا موفق شو

برم پیام نور یا آزاد تا آخرش بشم یه بیکار ِِ بیسواد ِِ بی پول ِِ بدبخت

آره آقا من دو بار شکست خوردم افتخار هم میکنم که اونقدر جرات داشتم که پای هدفم وایسم...انگشت نمای خلق بودن بهتر از مثل بقیه بودنه...بهتر از بزغاله وار بودنه که بقیه این کارو کردن منم باید این کارو بکنم

من توی زندگیم حد وسط ندارم...هیچوقت هم نداشتم...یا نابودی مطلق یا پیروزی قطعی...حالا برم این رشته ببینم چی میشه ندارم...نمیخوامم داشته باشم...چون به خودم خیلی ایمان دارم

حالا فلانی بگه سقف ریخت و اون یکی بگه اعتماد به نفست توی حلقم پاسخش یه پوزخنده...بالاخره یه روز خوب میاد که بقیه بفهمن من حقیر نیستم....من کم نمیارم

من اصن تنم میخاره واسه اذیت شدن...واسه متلک شنیدن...واسه پف کردن چشمام وقتی بعض شبا خوابم نبرده

دلم میخواد تلاش کنم..دلم میخواد از زندگیم دو سال عقب بیفتم ولی بقیشو جلو باشم...نه اینکه سریع نتیجه هر چی شد وردارم برم دانشگاه مزخرف با یه رشته ی مزخرف تر بعدشم هیچی به هیچی

شاد باشید

...اگه به ازای 9 روز سختی 1 روز راحت باشم به نظرم برنده ام

حرف هم که ماشالا زیاده...یه قول معروفی میگفت این مردم فرشته هم که باشی چند نفری پیدا میشن به صدای بال زدنت گیر بدن

و صبح....And moing...