وقتی که امید داری...

وقتی که امید داری;

تقریبا میشه گفت همه چیز داری... من به امیدواری خودم معتادم...امید یه سپر هست در مقابل کنایه ها

متلک پرونی های اطرافیان ; پوزخند هاشون وقتی که از آینده ی روشنت براشون تعریف میکنی...چرا میگم این روزا سکوت کن و فقط تلاش کن؟!

چون میدونم که این آدما تا وقتی موفق نشدی ارزشی برای حرفات قائل نیستن :)

بعد همینا میان میزنن به سلامتی معرفتشون و اینکه چقدر آدما رو فقط به خاطر خودشون دوس دارن !!

خب به جهنم! سرتو بگیر بالا به تلاش هات افتخار کن

تلاش میکنی شکست میخوری؟ خب طبیعیه... باز هم تلاش کن و بازم شکست بخور... ایندفه بهتر شکست بخور

مگه چیه؟

فکر میکنی خود من چند بار تا حالا یه مبحث از ریاضی رو خوندم ولی بازم لنگ میزنم؟ شاید بیش از 17 بار...ولی بازم میخونمش...اونقدر میخونمش تا کامل حفظش کنم...حفظشم نکنم حداقل اینه پیش خودم شرمنده نیستم

از پزشک شدنت براشون میگی بهت میخندن؟ از علاقت به رنگ سفید؟ یا از محیط بیمارستان؟ یا احیانا کلی پزشک بیکار توی فامیلشون ندارن؟

اجازه بده بخندن اینا آخرین خنده هاشون به تو هست...چون موفق شدن تو نزدیکه...

چرا خنده هاشون رو به دل میگیری؟ اگه مهم نبودی اینقدر روت مانور نمیدادن :)

توی سکوت تلاش کن و اجازه بده صدای موفقیتت همه جا بپیچه

اینا حرف نیست اینا حکایت امیدواری های یک عدد پشت کنکوری هست که تمام محاسبات عقلانی رو که هر پشت کنکوری توی مغزش داره باطل میکنه چون خیلی خیلی امید و انگیزه داره

#دلنوشته

و صبح....And moing...